ความ "ภูมิใจ" ของพี่-น้อง

ครอบครัวเรามาจาก "ความไม่มีอะไรเลย" ทุกข์ยาก ,ลำบาก , ทนทุกข์ มาด้วยกัน นับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ เราก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นเรื่อย ๆ พยายามต่อสู้กับความ "ลำบาก" เพื่อไม่ให้สิ่งนั้นกลับมาหาเราอีก

อาจจะเป็นการ "หลีกหนี" ที่ไม่เดือดร้อนใคร

แม้นเมื่อหลายปีก่อนคำว่า "โรงรับจำนำ" เราเองไม่รู้จัก แต่ก็ได้มีโอกาสต้องใช้บริการ เงินในบ้านมีเหลือเพียง 20 บาท แต่ก็ไม่เคยคิด "ทรยศ" ใคร ทุก ๆ สิ่งที่เตรียมไว้คือ "การศึกษา" เท่านั้นที่จะหนีสิ่งที่ลำบากได้

ดัง "บุคคล" คนนี้ที่พยายามให้ถึงที่สุดที่ไม่เบียดเบียนใคร ช่วงก่อนเศรษฐกิจตกต่ำปี 2540 ซึ่งเราไม่เคยประสพ ว่าเหตุการณ์ต่อไปจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น 

ผลเกิดจาก "ฟองสบู่แตก" เราไม่เคยรู้ว่าเศรษฐกิจเป็นเช่นไร
หลังจากนั้น คน ๆ นี้ ได้ออกไป "ขายลูกชิ้น" ยี่ห้อ "ศรีไทย" ด้วยรถพ่วงข้าง ขายตอนกลางคืน กลางวันก็เรียนตามปกติ เพื่อที่จะหา "รายได้" เข้ามาช่วยเหลือกับ "พ่อและแม่"  

งานปีใหม่ก็พยายามหารายได้โดยเข้าไปขายลูกชิ้นในงานปีใหม่ทุก ๆ ปีที่มีโอกาส จะกล่าวได้ว่ารายได้ทุกวิธีทางที่เป็นความบริสุทธิ์

ถึงแม้ว่าจะต้องเรียนหนังสืออยู่ชั้น ปวช. ก็ตาม แต่ก็ไม่ทำให้เป็นอุปสรรคสำหรับการเรียน อยากจะบอกว่าคน ๆ นี้ สอบได้อันดับ 1 ของห้องตั้งแต่ชั้น ป.1 จนถึงระดับปริญญาตรี  

เพราะความขยันครับ ไม่มีเรื่อง "ฟลุ๊ค" หรือ "บังเอิญ" เข้ามาเกี่ยวข้องเลย เมื่อมาถึงบัดนี้ ความสำเร็จนั้นกำลังใกล้จะมาถึง ............






































นี่คือ "ทายาส" ที่สื่อถึงความรักที่ได้แสดงถึง "พยานรัก" ของทั้งสองคน "ฟูจิ และ อิคิว"

.....เมื่ออายุครบ 3 ขวบ.....04 July 2011



 .....เมื่ออายุครบ 4 ขวบ.....04 July 2012



......เปิดโรงเรียน ไปเีรียนวันแรก.....



........หัด "ขี่" จักรยาน.....ครั้งแรก.....